تربیت منهای عقده حقارت...
تربیت صحیح کودک، اولین و اساسی ترین رکن سعادت فردی و اجتماعی است و این مسئولیت خطیر در درجه اول به عهده والدین می باشد.پدران و مادرانی که عالم به روش های تربیتی نیستند و از نیک و بدهای آن بی خبرند، یا آنکه می دانند ولی بطور صحیح و شایسته در مورد فرزندان خود عملا بکار نمی برند، قادر نیستند اطفال خویش را به خوبی تربیت کنند و آنان را افراد صالحی بار بیاورند.
محبت های بی مورد، خشنونت های بی موقع، ناز کشیدن های غلط ، تشویق نکردن، بی جا تشویق کردن و خلاصه تمام این عیوب تربیتی یا معلول نادانی مربی است و یا بر اثر اینست که مربی دانا نخواسته یا نتوانسته است به وظایف خود عمل کند. در هرحال نتیجه اش سوء تربیت است.
تربیت بد یعنی طفل را بدون خط مشی معین و تقسیم وقت به حال خود گذاشتن. در این حالت است که کودک، بدون رنج و زحمت به هرچه بخواهد می رسد، بخصوص اگر یقین داشته باشد که به جزای اعمالش نمی رسد.
تربیت های سوء و ناپسندیده در جسم و جان کودک آثار بدی می گذارد و بعضی از آنها تا پایان عمر باقی می ماند و همواره صاحبش را رنج می دهد. یکی از آثار سوء تربیت پدید آمدن عقده حقارت است.
+ نوشته شده در دوشنبه ۲۸ آذر ۱۳۹۰ ساعت 18:41 توسط مدیریت : خانم مسلم زاده
|
مجله،مقاله،تحقیق و بررسی در زمینه های پزشکی و روانشناسی و روانشناسی بالینی